برای نمایش مطلب باید رمز عبور را وارد کنید

نمیدانم که دیشبِ من چهقدرش خودِ برآمدهی من بود و چهقدرش جلوهنماییِ دوزخ. در این سه بار دوبارش منجر به ژستی اصیل و نهایی شد. (اصیل؟) ~ بارِ اول: ژستِ مواجهه با مرکز و کنترلِ جزئیات در بسط و قبضِ

برای نمایش مطلب باید رمز عبور را وارد کنید

حالا که روبهروی همایم وxa0 خوابی دیدهایم هردو که ابطالِ عقدِ ماست. تو مرا صفحههای سیاه میبینی و من تو را سیاهِ صفحهبهصفحه اما بگو هنوزِ من، هنوزِ شب و روز این سنگ -که شاهدِ طلاقِ تو و من بود- وقتی که نامِ من متلاشی شد وَ تو به قعرِ خودت رفتی؛ ما را چهگونه دید؟

این که مسیح میگوید: «من دردِ شما را به دوش میکشم.» چه معنیای دارد؟ درد: به زبانآمدنِ گره، و لبگشودنِ عقده. پس مسیح میگوید: «من گرهِ شما را به زبان درمیآورم و عقدهی شما را لب باز میکنم. یعنی

در کارِ مسیح به چه چیزی باید دقت کرد؟ به تکنیکهای او. وقتی که حرف میزند یا نمیزند. که او چهطور و با چه فرمولهایی اعجاب می انگیزد و نابود میکند. کارِ او بسیار ساده، غریزی و هوشمندانه است. تغییرِ

******************************* . xa0همین. همین کافیست که من به تمامی از کارِ نوشتن ناامید شوم و شدهام. دیگر چه بلایی بدتر از این ممکن است سرِ من، سرِ آدمِ از همهجا راندهای مثلِ من بیاید. به هر حال

داشتم فکر میکردم که من بعدِ همهی این گرسنگیکشیدنها، اگر یک روز به شهر برگردم چه جانور عجیبی میشوم. داشتم فکر میکردم که من همیشه غذای خودم را با مشقت گیر آوردهام. تازه اگر گیر آورده باشم. و همی

برای نمایش مطلب باید رمز عبور را وارد کنید

برای نمایش مطلب باید رمز عبور را وارد کنید

برای فاطمه روزِ تولدِ تو عزیز توی حافظهی نیمسوزِ من همیشه هست. تو تقریباً همهی گفتنیها را از من شنیدهای اگرچه که کم گفتهام برای تو. و من هم امیدوارم که از حالِ تو خبری داشته باشم بعدِ این همه س

صاحبِ جاویدان صغیر در تأویلِ «أَحَطتُ بِما تُحِطْ بِهِ وَ جِئْتُکَ مِنْ سَبَإٍ بِنَبَإٍ یَقینٍ» میگوید که هدهد برای سلیمان خبری میآورد و یا سلیمان در هدهد خبری میبیند و این خبرْ رازِ استواست و سرّ

برای نمایش مطلب باید رمز عبور را وارد کنید

من یک رفیقی دارم و این عاشقِ یکی شده بود، چند وقتِ پیش. و بعدِ چند وقت که دلدل کرد و دورِ خودش چرخید، آمد از من مشورت بگیرد. من آن طرف را نمیشناختم و جستهگریخته فقط از زبانِ خودش شنیده بودم و به ن

وُ دران دقیقهی درْ آغاز چشمِ تو در چشم میُفتادُ بطنِ تو از بطن؛ و هفت دهلیزِ آسمان با هم دهلیزِ هشتم را مخفی میکردند. در خطِّ صورتِ تو الفبا دو نیم شدُ هر نیمه را یک سوٓی چشمِ تو بلعید. و بعد پیکرِ معلقِ حوّا را، مادرم را که نوشتی با خود ولی خطاب به من گفتی: بر قرصِ ناتمام -خاکِ ملالآلود- خیره بمان ...

چو اسمِ آن نگار آمد به گوشام فروباریدم از چشم آبِ احمر دقیقی طوسی

مکتوباتِ عینالقضات با فکری پر تب و تاب شروع میشود، دربارهی دیدن و حیرت از این که بینِ چشم و شئ، چه سنگلاخِ بیعبوریست. عینالقضات در نامهی یکم کشف میکند که ما هیچگاه چهرهی خود را نمیبینیم. «چ

«زنِ مؤمن» همیشه برای من پارادوکسیکال است. برای من عجیب است. این که یک زن به چیزی مومن باشد یا بهتر اگر بگویم معتقد باشد. دین، ایدئولوژی و همهی این بند و بلاهای مردانه. وقتی میبینم که زن اساسا به چی

آ وقتی که آبله گرفته بود، اول خواست که خودش را چند وقتی در خانه حبس کند اما نکرد. رفت و صورتِ آبلهزدهاش را به همه نشان داد. و وقتی که سعی میکردند چندشِشان را از او پنهان کنند میگفت: نگاه کنید به صورتِ من نگاه کنید. تمامِ واقعیتْ در زخمهای صورتِ من پیداست.

این مقاله ی کوتاه را به عنوانِ مشقِ کلاسِ مسعودِ سعد، برای دکتر عیدگاه نوشتم. کمی هول هولکی شد اما نهایتاً چیزی بیشتر از این درنمی آمد ازش. گفتم این جا هم بگذارم اش.xa0 دریافتِ فایل